Waar verlangen we eigenlijk naar als we stilte zoeken?
- Brechtje Roos van Hoor!
- 3 dagen geleden
- 3 minuten om te lezen
Over klankschalen, chronische stress, putters kiek'n en waarom luisteren misschien wel de eerste stap is naar meer innerlijke nrust.
Op de Dag van de Levensvragen in Zwolle (25 juni j.l.) ontstond na het eerste programmaonderdeel – een klankschaalklankbad – een groepsgesprek over levensvragen en stilte. Kan zo'n klankbad bijdragen aan het ervaren van meer stilte? Natuurlijk was dat voor iedereen anders.
Kunnen klankschalen echt voor ontspanning zorgen?
Zelf merkte ik dat ik me aanvankelijk moeilijk kon openstellen. Bij de introductie was gezegd dat klankschalen zorgen voor 'ontspanning'. Mmmm, een vooropgesteld doel op een middag die óók over openstaan gaat, dacht ik, stel dat iemand de klank van klankschalen juist associeert met een overleden dierbare. Bye bye ontspanning. Zo pruttelde ik intern nog even door. In stilte. Maar innerlijke rust was ver te zoeken in eerste instantie.
Uiteindelijk kon ik de woorden loslaten en me overgeven aan het moment. Dat riep van alles op: ik voelde de stressknoop na drie klusweken en een verhuizing rond mijn hart, mijn ademhaling die af en toe wél mijn buik bereikte, lichte tintelingen in delen van mijn lichaam bij bepaalde klanken. Nieuwsgierig luisterde ik, zonder direct te duiden, via klank naar mijzelf.
Wat is stilte eigenlijk?
Tijdens het groepsgesprek kwamen we steeds op dat woord terug. Stilte. De één ervaart stilte in de natuur, de ander bij bepaalde muziek of tijdens het sporten. Soms luisterde ik naar de groep, vaker reageerde ik vanuit mijn Muziekvertellers-bagage. Het thema Stilte houdt me al jaren bezig, juist door het gebrek eraan in onze wereld. En door de behoefte eraan.
Stilte heeft vele gezichten. Kan het eigenlijk wel écht stil zijn? Daar hebben denkers als Joke Hermsen en John Cage al uitgebreid over gemijmerd. Stilte beangstigd veel mensen. Confrontatie met jezelf? Bang zijn saai te zijn? Verbaal adrem zijn, wordt beloond in onze wereld. ‘Je mondje klaar hebben’. Met aan de andere kant de ‘sinistere stilte’. Stil is spannend. Eng. Duister. In films dan toch. Fluisterende acteurs, brrr. Ik draai de knop om.
Er werd die middag wat om het thema heen gedraaid totdat ik een spraakverwarring ontdekte. De natuur, die zo vaak werd genoemd die middag, en waarbij ik alleen maar kletterende watervallen, knerpende cicades en krijsende jonge uilen hoorde, is vaak helemaal niet stil. Geluid genoeg. Maar met 'stil' bedoelden de meesten die middag iets anders: ontspannen rondlopen, innerlijke rust ervaren, de negatieve ruis voelen afnemen. Geen stilte in afwezigheid van geluid, maar stilte in afwezigheid van spanning. De afwezigheid van innerlijke ruis. Verstilling in lichaam en geest. Het vinden van innerlijke rust in een chronische stresstijd. Daar bleek ook hier nood aan te zijn.
Chronische stress ontstaat niet door spanning.
En ineens kwam mischien wel de grootste les die ik de afgelopen jaren leerde tijdens mijn verdieping in lichaams- en ervaringsgericht werken weer eens naar boven borrelen. Een open deur, maar daarom niet minder waar: bij balans tussen in- en ontspanning ontstaat nul, zero, niente chronische stress. Spanning an sich hoort bij het leven en is niet ongezond, maar het langdurig ontbreken van een afwisseling tussen spanning en ontspanning wel. Balans zoeken it is.
Kies een avond voor jezelf in plaats van voor de gezelligheid met anderen. Doe waar jij van oplaadt: dammen, breien, koken, je saxofoon pakken of loom naar de vogels luisteren. Zoek het uit! Zodat je op een ander moment, als het nodig is, juist weer met volle aandacht kunt aanhaken. Maar zo'n balans ontstaat niet vanzelf. Daar moet je wel iets voor doen. Of misschien juist iets voor laten.
Ruimte en verstilling.
Luisteren is daarbij het toverwoord. Naar jezelf. NU. Laat die gedachtes over toekomst en het verleden voor even. Desnoods een uurtje per week. Alhoewel je veel meer hebt aan dagelijkse stilte slash verstillingsmomenten. Dan kun je van innerlijke ruis naar meer innerlijke rust.
Sinds ik op mijn nieuwe stek woon, noem ik verstillen 'puttertjes kiek'n'. Tijdens diezelfde hectische klusweken vlogen de putters me regelmatig om de oren tijdens het heen en weer pendelen tussen twee huizen. Oog in oog staan met een putter is een verrassend goede manier om te ontstressen. Voor mij. Verstilling op de geluidswal, naast de ring van Zwolle. Geen stilte. Wel verstilling. Door natuur.
Do try this at home. Of kom eens langs in Studio Hoor! om onder mijn bezielende leiding te ervaren hoe je dagelijks innerlijke ruimte kunt ontwikkelen. Om krachtige stilte te ervaren in een wereld die continu roept. Mogelijk komt er dan – als kers op de taart- ook nog een puttertje langs waaien bij studio Hoor! Welkom voor een kennismaking met Luisterkracht.
A suivre!
